Hayat bahçemizin çiçekleridir dostlarımız.Onları gösterdiğimiz karşılıksız sevgiyle besleriz.Bazen bu sevgi kendisini sıcak bir "merhaba" ile gösterir.. bazen iyi bir dilek alış-verişiyle.. bazen bir e-mail mesajıyla.. bazen de sevgi dolu bir sarılışla...

        Bunların dışında öyle bir yol daha var ki, bu yol hem sağlam ve sarsılmaz dostlukların kapısını aralıyor,hem de hali hazırdaki dostlukları perçinleştiriyor: Hediyeleşmek.

        Evet hediyeleşmek, insanları birbirine kenetleyen, kırgınlıkları ortadan kaldıran,sevgiyi bağlarını kuvvetlendiren muhteşem bir iksirdir.Bu sırrı,sevgi Peygamberimiz "Hediyeleşin ki, birbirinize sevginiz artsın!" çağrısıyla dile getiriyor. Bu çağrıya uyarak verilen bir hediye bazen bir insanın hidayetine bile vesile olabiliyor.

                Evet, pek çok hayırlara sebebiyet verebilecek bir potansiyel gücü içinde barındıran bu güzel geleneğimize gerektiği ölçüde önem verebiliyor muyuz sizce? İnsanlığın İftihar Tablosu hediyeleşmenin insanlar arasındaki saygı ve dostluğu geliştirdiğini, kıskançlık, bencillik ve cimrilik gibi kötü duyguları giderdiğini ve rızkın genişlemesine vesile olduğunu ifade ederek hediyeleşmeyi teşvik ediyor. (Muvatta, Hüsnü'l-huluk,16;Müsned, II, 405; Tirmizi, Vela,6)

        Biz de bu geleneğimizi ekonomik krize rağmen devam ettirmeliyiz. Hediye olarak verilen bir çiçek, kalem veya kitap karşı tarafta hatırlanmanın ve değer verilmenin tarifi imkansız hazzını yaşatacaktır.Bu hazdan bir hisse de hediyeyi veren kişi alacaktır. Bu manada hediye hem alanı hem de vereni mutlu ediyor.

         Allah Rasulü, İbnü'l-Lutbiyye isminde bir sahabiyi zekat toplamakla görevlendiriyor.Bu zat görevlendirildiği yere halkın zekatını toplamak için gidiyor ve daha sonra bazı mallarla Efendimiz'in yanına gelip, "Şunlar size aittir, bunlar da bana hediye olarak verildi" diyor. Bunun üzerine Efendimiz, minbere çıkıp şunları söylüyor: "Benim zekat toplamak için gönderdiğim bir memura ne oluyor ki, "Şunlar sizin, şunlar da bana hediye edildi" diyebiliyor.Dikkat edin, bu kişi evinde otursaydı kendisine hediye verilir miydi?" (Buhari, Hibe, 17)

        Allah Resûlü'nün sorduğu bu sorunun cevabı açıktır. Elbette evinde otursaydı kimse o sahabeye böyle bir hediye getirmezdi. Bu ifadelerle Efendimiz, bu tür alınan hediyeleri yanlış bulduğunu açıkça dile getirmiş oluyor.Hediyeleşmek Efendimiz'in teşvik ettiği bir sünnetidir. Bu sünnete sarılarak hem sünnet sevabı kazanmış oluruz hem de hediye verdiğimiz kişinin dostluğunu, sevgisini ve duasını."Yarım elma, gönül alma" diyerek bu güzel sünneti pratik hayatımıza yansıtarak, sevdiklerimize bir hediye almayı unutmayalım olur mu? 

Ali İhsan Er